آبشارهای ویکتوریا زیبای وحشی,غباری که می غرد


آبشارهای ویکتوریا زیبای وحشی,غباری که می غرد - تصویر 1

شاید دیوید لیوینگستون مکتشف اسکاتلندی، آبشارها را در سال ۱۸۵۵ به نام ملکه خود نامگذاری کرده باشد اما مردم «کالولو لوزی» نام خودشان را برای این آبشارها دارند ،«موسی اوآ تونیا»، «غباری که می غرد» البته شما پس از دیدن ستون های افشانه آب در اطراف بزرگ ترین آبشار جهان متوجه دلیل این نامگذاری می شوید.
غرش غبار

ما می توانیم این افشانه را در تمام طول مسیر از شهر لیوینگستون در زامبیا تا آبشار های ویکتوریا ببینیم. به نظر می رسد همه عرض رودخانه زامبزی از پرتگاهی به ناگاه به پایین می ریزد، بیش از ۱۰۰ متر سقوط به درون شکافی متلاطم که در طول هزاران سال توسط رودخانه تراشیده شده است.

به رغم چتر ها و پانچوهایمان، در طول مسیر لغزنده اطراف آبشار کاملا خیس شدیم، اما با حضور در کنار چنین چشم انداز پرابهتی، این وضعیت به سرعت فراموش شد.

 

پرواز فرشتگان

لیوینگستون که نام شهر نیز از او گرفته شده در دفتر خاطرات روزانه خود در مورد آبشارها نوشته است: «مناظر به این زیبایی مسلما باعث می شوند تا فرشتگان هنگام پرواز محو تماشای آنها شوند.» در یک پرواز ۱۵ دقیقه ای با یک هلی کوپتر شش نفره به بالای غبار غران صعود کردیم، در حالی که پوششی از آب ریزان با عرض بیش از یک کیلومتر را می دیدیم. از آسمان، دید جامعی نسبت به جریان های شدید رودخانه در «تنگه باتوکا» و پل آبشارهای ویکتوریا (که زامبیا را به زیمبابوه وصل می کند) داشتیم.
 

 

جزیره ای در لبه

پس از شنیدن داستان هایی در مورد یک آبشار منحصربفرد، لیوینگستون رودخانه را با قایق پارویی به سمت پایین طی کرد و در یک جزیره کوچک درست در کنار آبشار پیاده شد. ما هم همان مسیر را به همان جزیره (مشهور به جزیره لیوینگستون) اما با قایق موتوری رفتیم و در حالی که به رنگین کمان دوقلویی که بالای تنگه آویخته شده بود، می نگریستیم، در مه با پای برهنه جزیره را گشتیم. از جزیره می توانستیم استخر شیطان را ببینیم؛ اما جریان تند آب شنا کردن تا کناره را غیر ممکن می کرد.

 

 

غروب سافاری

در اواخر روز با حرکت به پایین دست زامبزی ما از کنار ارتشی از میمون های سیه چرده وروت گذشتیم که روی شاخه درختان تاب می خوردند. با وجود پارک های ملی موسی – اوآ – تونیا و زامبزی که کرانه های رودخانه را پوشانده اند، نقصانی در حیات وحش دیده نمی شد. اسب های آبی آرواره گشاد در برکه های کم عمق غوطه می خوردند و فیل ها برای آب خوردن به کرانه رود می آمدند. برای دیدن غروب خورشید دشت های آفریقا در کنار یک تمساح نیل که در زیر آخرین پرتو های خورشید آفتاب می گرفت، پهلو گرفتیم.

 

 

بازگشت از رودخانه

درست بالادست آبشارها، در کلبه سافاری در ساحل زامبزی میهمان بودیم. این کلبه ها با تیرهای چوبی ساخته شده بودند. همچنین «باشگاه رودخانه» با زمین های تنیس و چمن کریکت خود که در کنار یک مزرعه رعیتی باشکوه متعلق به دهه ۱۹۴۰قرار داشتند، ما را به گذشته می بردند. در اردوگاه «توکا لیا» چ��در سافاری ما با استفاده از هنر مدرن آفریقایی تزئین شده بود و تنها چند قدم با یک «استخر بیکران» فاصله داشت. هر دو کلبه تورهای همراه با راهنما برای آبشارها، سافاری های رودخانه و تورهای حیات وحش در پارک ملی «موسی اوآ تونیا» ارائه می کردند.

 

 

مردم زامبزی

مدت ها پیش از اینکه لیوینگستون آبشارها را ببیند، غبار غران خانه مردم تونگا و ماکالولو بوده است. در حاشیه پارک ملی موسی – اوآ – تونیا، روستاییان در کلبه های کاهگلی زندگی می کردند و در مزارع خود ذرت پرورش می دادند، رویه ای که همچنان باقی مانده است و برای هر گردشگری که سری به آن بزند بسیار دیدنی خواهد بود. در بازدید از مدرسه ای که توسط اردوگاه توکا لیا حمایت می شود، بچه ها دست ما را گرفتند و اطراف روستا را به ما نشان دادند، این کار به ما این امکان را داد تا نظری اجمالی به زندگی روزمره آنها در روستا بیندازیم. آبشارهای ویکتوریا چشم اندازی است که می توان در هر فصل سال و با هر زاویه ای به تماشای آن نشست. تا این لحظه ما دوبار از آبشارها دیدن کرده ایم؛ درباره این شگفتی طبیعی چیزی وجود دارد که همچنان ما را به خود جلب می کند. خواه رودخانه زامبزی را به پایین دست طی کنید یا با یک هلی کوپتر بر بالای آبشارها پرواز کنید، غبار و غرش ها همیشه باعث می شوند احساسی همچون یکی از فرشتگان لیوینگستون داشته باشیم.

مترجم: احسان طالبی

نوشته مارکوس و کیت وستبرگ

کلمات کلیدی :
نظرات بییندگان :

بهترین مشاغل و خدمات شهر خود را ، در سایت نشونه پیدا کنید.

مشاهده سایت نشونه